J.I.D w Polsce: Wszystko o nowym albumie „God Does Like Ugly”

Warstwa muzyczna „God Does Like Ugly” to nie tylko tło dla popisów lirycznych J.I.D, ale autonomiczne dzieło sztuki. Album stanowi odważny manifest artystyczny, w którym raper świadomie porzuca bezpieczne, mainstreamowe schematy na rzecz eklektycznej, trudnej do zaszufladkowania podróży przez historię czarnej muzyki.

Podczas gdy większość współczesnej sceny Atlanty opiera się na szybkich hi-hatach i syntetycznych basach typu 808, J.I.D na swoim czwartym krążku robi krok w bok. Produkcja na „God Does Like Ugly” jest gęsta, wielowarstwowa i zaskakująca. Choć nie brakuje tu momentów o potężnym, nowoczesnym uderzeniu, fundamentem płyty jest brzmienie organiczne. To album, który wymaga wielokrotnego odsłuchu, by wyłapać wszystkie niuanse ukryte w miksie.

Producenci odpowiedzialni za krążek postawili na estetykę lo-fi i analogowe ciepło. Słychać to przede wszystkim w sekcji rytmicznej – bębny są często „brudne”, lekko przesterowane, brzmiące jak wyciągnięte z zakurzonych winyli z lat 70. Zamiast perfekcyjnie wyprodukowanych bitów mamy tu do czynienia z „pływającym”, naturalnym groovem, charakterystycznym dla funku i klasycznego boom-bapu.

Warstwa muzyczna jest pełna kontrastów – piękne, melodyjne sample zderzają się tu z surowymi, czasem wręcz dysonansowymi dźwiękami. To celowy zabieg, mający podkreślić główną myśl płyty: odnajdywanie wartości w tym, co nieidealne i szorstkie. To brzmienie, które jest głęboko zakorzenione w muzycznej tradycji Południa USA (przywodzące na myśl dokonania Dungeon Family czy Outkast), ale przefiltrowane przez nowoczesną wrażliwość i unikalny styl J.I.D.